روزمعلم تبريک وتهنيت با د

به پيشواز 3 جوزا روز معلم

معلم عزيز تو را مي ستايم زيرا:

اين تو بودي كه ضريح سبز آگاهي را در آغوش فشردي و غبار كينه را از آئينه سينه ستردي خون سپيده را با اشك ديده در آميختي و در رگهاي شب ريختي . شبهاي سرد و لحظه هاي درد را با اشك سبز بهار و خون سرخ گلنار رنگ آميزي كردي زلال سپيد سحر را به روي شنزار شب ريختي و سينه ريز نور را بر سينه شب ديجور آويختي گل اميد و آگاهي را از شاخسار پگاه چيدي و گوهر آرزوها را در حرير آه پيچيديي دستان گل افشان تو از باغ آسمان ستاره مي چيند و بر زمينيان مي افشاند از فراز شاخه هاي سبز تو فرشتگان مهر بر اوج سپهر پر مي گشايند و بر سقف فلك سر مي سايند.

معلمّي، مهري است که از روز ازل با گل آدمي سرشته شد تا مردم از ظلمات جهل به نور دانايي، رهنمون شوند. براستي که معلّمي شغل نيست، عشق است.

هرگونه مزيت و پيشرفتي كه در جامعه صورت مي‌گيرد، مرهون و مديون تلاش پيگيرمعلمان و استاداني است كه در راه تعليم و تربيت فرزندان و نسل نوپاي كشور مي‌كوشند.

روزمعلم به عنوان روز تجليل ازايثارگري و حماسه آفريني صاحبان انديشه و قلم بايد مورد توجه همگان قرار گيرد و آحاد جامعه به ويژه دانش‌آموزان با برپايي آيينهايي مقام معلمان خود را گرامي بدارند.

در هرجامعه‌اي كه قدر و شان معلم به خوبي شناخته شده و در جايگاه وا قعي خود قرار دارد ازدل آن جامعه افراد فرهيخته متعهد و دلسوز بيرون خواهد آمد.

با وجودي كه در كشور ما همه جايگاه و نقش معلم و تاثيرگذاري او را بر نسل جوان و آينده ساز مملكت به خوبي مي‌دانند ولي متاسفانه تاكنون به حقوق و شان اين قشر آ ن گونه كه بايد و شايد توجه نشده است. به رغم فعاليت جانكاه اين قشر فرهنگي ، متاسفانه تاكنون از لحاظ حقوق و مزايا مورد بي‌مهري قرار گرفته‌اند.  معلمان علاوه برارايه وانتقال دانشهاي مختلف، به عنوان مربيان تربيتي نقش عمده‌اي در تربيت نسل جوان و آينده‌ساز كشور برعهده دارند.

روزهاي درس و مکتب فراموش ناشدني اند حتي اگر چند سال از آن بگذرد. در ميان روزهاي تحصيل، روز معلم ويژگي خاصي دارد. هم براي معلمان عزيز است و هم براي دانش آموزان چون در اين روز معمولاً عواطف زيبايي رد و بدل مي شود و گاه صحنه هاي بي بديلي خلق مي شود. شنيدن خاطراتي از روز معلم قطعاً شنيدني و خواندني است.  انسان نيز با پذيرش اين مسئوليت، نام خويش را در قالب واژه مقد س «معلم» ثبت کرده است. معلم، ايمان را بر لوح جان و ضميرهاي پاک حک مي کند و نداي فطرت را به گوش همه مي رساند. همچنين سياهي جهل را از دل ها مي زدايد و زلال دانايي را در روان بشر جاري مي سازد. دغدغه معلم هميشه اين است که حيات بشر، بر مدار ارزش ها و کرامت انساني بچرخد و شناخت مکتب و معلم همت اساسي آدمي با شد و هيچ بيگانه اي را مجال تجاوز به فرهنگ ارزشي دين و ميهن فراهم نيايد. 

« حق معلم بر تو آن است که همواره، با ديده  تعظيم و تکريم به او بنگري، مجلس او را گرامي بداري و به سخنانش با دقت گوش دهي، رو به جانب او بنشيني و صدايت را در حضورش بلند نکني ». « معلم بايد دربارة شاگردان، خواهان اموري باشد که نسبت به آنها، در خود احساس علاقه و دوستي کند. و از هرگونه شر و بدي که براي خويش    نمي پسندد براي شاگردانش نيز نپسندد؛ زيرا اين گونه دلسوزي و برابر انديشي نسبت به شاگردان، حاکي از کمالِ ايمانِ معلم و حُسن رفتار و برادري، نمايانگر روح تعاون و همبستگي معلم نسبت به آنان مي باشد» . معلم بايد نيروي فکري متعلم را پرورش دهد و او را به سوي استقلال رهنمون شود. بايد قوه ابتکار او   را زنده کند؛ يعني در واقع، کار معلم آتش گيره دادن است. فرق است ميان تنوري که شما بخواهيد آتش از بيرون بياوريد و در آن بريزيد تا آن را داغ کنيد و تنوري که در آن هيزم و چوب جمع است و شما فقط آتش گيره از خارج مي آوريد و آن قدر زير اين چوب ها و هيزم ها قرار مي دهيد که اينها کم کم   مشتعل  شود.  معلمي شغلي نيست؛ معلمي عشق است. اگر به عنوان شغل انتخابش کرده اي، رهايش کن و اگر عشق   توست مبارکت باد.  آورده اند که اسکندر به معلّم خويش احترام بسياري مي گذاشت. از او پرسيدند: چرا معلّم خود را بيش از پدر تعظيم و احترام مي کني؟ گفت: به سبب آن که پدرم، مرا از عالم ملکوت به زمين آورده و استاد، مرا از زمين به آسمان برده است.